Uit je hoofd, op de tafel

Je komt binnen en gaat aan tafel zitten. We onderzoeken samen wat je op dit moment in de weg zit.

Stel, je vertelt dat je het moeilijk vindt om nee te zeggen. Je weet best dat je wat vaker voor jezelf mag kiezen, maar op het moment dat iemand iets van je vraagt, zeg je toch weer ja. En achteraf baal je. Van die ander, maar misschien nog wel meer van jezelf. Waarom doe je dat nou steeds?

Als we vermoeden dat er onder dat gedrag nog iets anders zit, kunnen we een opstelling aan tafel maken.

Je kiest een poppetje dat jou vertegenwoordigt. Een ander poppetje staat bijvoorbeeld voor de persoon tegen wie je zo moeilijk nee kunt zeggen. Misschien komt er nog eentje bij voor je verantwoordelijkheidsgevoel of je angst om iemand teleur te stellen.

En ja, dat klinkt misschien een beetje gek. Of kinderachtig. Met poppetjes spelen aan tafel? Moet dat nou?

Maar wacht maar even. Het kan verrassend veel inzicht geven.

Je geeft de poppetjes een plek op tafel. Waar sta jij? Waar staat de ander? Wie staat dichtbij en wie neemt eigenlijk alle ruimte in?

Door letterlijk naar de situatie te kijken, kan er iets zichtbaar worden wat je eerder nog niet zo hebt gezien. Misschien ontdek je dat je helemaal niet zo bang bent om nee te zeggen, maar vooral bang voor de reactie van de ander.

De poppetjes vertellen ons natuurlijk niet hoe het zit. We onderzoeken samen wat je ziet, wat je voelt en wat het bij je oproept. Soms komen er herinneringen of gevoelens naar boven, soms ontstaat er ineens een heel nieuw inzicht.

Het is een manier om even uit je hoofd te komen en met andere ogen naar jezelf te kijken.

En nee, je hoeft er niets voor te kunnen. Je hoeft alleen maar bij me aan tafel te komen zitten.

Tot snel, of tot later. De thee zet ik voor je klaar.