Komt een therapeut bij de therapeut

Zoals de tandarts naar de tandarts gaat.

En de kapper naar de kapper.

Zo gaat de therapeut naar de therapeut.

Niet alleen als er levensgrote dingen aan de hand zijn. Ook gewoon voor onderhoud.

Zodat we een beetje lenig blijven als mens.

Eigenlijk is therapie gewoon een soort mentale sportschool. 🧠💪

Ook ik heb soms een sessie nodig

Vandaag was ik bij Artovivo, een psychodynamisch therapeut.

En dat voelt voor mij eigenlijk heel normaal. Want waarom zou ik als therapeut alles zelf moeten kunnen oplossen?

We zijn de hele dag in gesprek met onszelf. Vaak zonder dat we het doorhebben.

We hebben gedachten, gevoelens, overtuigingen en patronen die elkaar voortdurend beïnvloeden. Sommige daarvan zijn helpend. Andere zitten ons behoorlijk in de weg.

En soms weet je dat best.

Je kunt er zelfs als therapeut een heel verhaal over vertellen.

Maar weten is niet altijd hetzelfde als voelen.

En soms is het fijn als iemand even met je meekijkt.

Die stem in mijn hoofd

De afgelopen dagen werd ik nogal geplaagd door een stem die me voortdurend op spanning hield.

Die stem vond dat ik niet zo zichtbaar moest zijn.

Dat ik vooral niet moest vertellen dat ik zelf ook weleens stoei met mijn overtuigingen.

Die vond dat ik mooi weer moest spelen.

Want stel je voor dat jullie anders denken:

Die Lisa? Die is helemaal niet zo stevig als ze doet voorkomen.

En dan willen jullie natuurlijk nooit meer bij mij in therapie. 😉

Aldus mijn innerlijke stem.

Gelukkig hoef je niet altijd eindeloos rond te lopen met zo'n overtuiging.

Tijdens een sessie kunnen we onderzoeken waar zo'n gedachte vandaan komt, wat eronder zit en wat die voor je probeert te betekenen.

Dat is een van de dingen die ik mooi vind aan psychodynamisch werken: we kijken niet alleen naar wat je denkt of doet, maar ook naar wat er daaronder meespeelt.

Er hoeft niks weg

Tijdens mijn sessie visualiseerden we een koffertje.

Een koffertje vol met niet-helpende ideeën en gedachten.

Ik vond dat eigenlijk wel een mooi beeld.

Want het doel is niet per se om het koffertje weg te gooien.

Sommige overtuigingen hebben ooit een functie gehad. Ze hebben je misschien beschermd, geholpen of geprobeerd veilig te houden.

Ook die stem van mij is dus niet mijn vijand.

Het is eigenlijk gewoon een schatje dat me veilig probeert te houden.

Die ervoor wil zorgen dat ik niet faal.

En daarmee niet word afgewezen.

Alleen is die bescherming inmiddels misschien wat overdreven geworden.

Dus hoeven we haar niet weg te sturen.

Misschien mag ze gewoon een andere rol krijgen.

Dat vind ik zo interessant aan therapie.

Niet: weg ermee.

Maar: waar komt dit vandaan? Wat probeert het voor me te doen? En heb ik het nu nog op deze manier nodig?

Ook ik heb een koffertje

We gaan in een volgende sessie verder met mijn koffertje.

En alleen al het uitspreken van dingen die ik normaal liever achter mijn rug zou verstoppen, helpt.

Dan wordt het zachter.

Er komt ruimte.

En ik zie mezelf weer een stukje beter.

Dus ja.

Ik ben Lisa.

Ik ben therapeut.

En ik heb een koffertje vol met niet-helpende ideeën en gedachten.

En ik ben steeds meer aan het omarmen dat ik een waardevol therapeut ben, juist mét die koffer.

Misschien is dat uiteindelijk ook wel wat ik mijn cliënten wil meegeven.

Je hoeft niet eerst alles op orde te hebben voordat je hier mag zijn.

Je hoeft niet eerst van jezelf af te zijn.

Je mag gewoon mens zijn.

Met alles wat daarbij hoort.

Ook met je koffertje.

En misschien is dat wel precies waar we samen wat leniger in kunnen worden.

🌱🌀🧡